نوروز

(به فارسیِ گونه‌یِ طبسِ گيلکی)

نوروز بيمِده که شده روز و سال ِ نَو
نوم ِ خدا ! نگاه کُـ يره ، اِيـ کمال ِ نو

دنيا مگی به‌غيظ بِتُمبُنده بـُ خَزُو
راس کردَه واز بُهار ، به رنگ و جمال ِ نو

از‌بس هوا خوشَه ، مَدِرِزگُم که : دَخَّوُم ؟
يا از مخيّلَه‌م ، مَجَهَه احتمال ِ نو !؟

واگردِدَه به راس بِهِش ، مَه دِ کُرغِشُم
حُور-ن همَه به دَورُم و ، ازدم غزال ِ نو

هر دم دِلَن مَخَه که نگاهَن به گُل بِشَه
هر روز ور دِلَن مَزِنَه صد خيال ِ نو

( نه اوُ خيار ِ سَوز ؛ خدا مرگُم ؛ اَی نِنَه
يه‌کم جِلَو دُهُم ، مَگَه چَمبَرخيال ِ نو !! )

ور هرج ِ راه مَری ، مَبِنِی تکّه‌های ِ ماه
يَگ‌تا رِ خَم کُنُم ، که بِلَيسُم هلال ِ نو !

نارنج و پُرتُغان ، به بُهارای ِ کم‌کَمُوک
عدر-‌اُدکُلُن زِدَه‌ن ؛ بِرِسی يَعن ِ سال ِ نو

ور باغ ِ گُلشَنَن همه مردم دِ راه و رَوک
پُر قَهقِريچ ِ خندَه وُ بَی قيل‌و‌قال ِ نو

ازبس که نَوشُدَ همه‌جايی بُدَه ، دِ شَو
بُوه اِندَزَه شغالِ اگر ، هَه شغال ِ نو

شاعر اگر که چاپ ِ خُوهَه ور اَوِندَزَه
نهرَين چاقَه ؛ ورمَدَرَه هر مُحال ِ نو

نوروز ، بی ، چه حال ِ به دنيا دِدَه ، يَره
ورخی تو هم ، که ور تو خورَه اِيـ شمال ِ نو

بادِش فَرَح فَرَح ، به صفای ِ دِلَن مَرَه
دل‌ها هوايی‌يَه ، که دَرَه پَر و بال ِ نو

القصَّه ! فصل ، جُو مَدَهَه ، محض ِ عشق‌و‌حال
نِی دور و بر جُوُو ؟ - يره ، پير و پتال ِ نو !

مُرث ِ شرابَه زَ ، که مَگَن کهنگی‌ش بِهَه
گُه خوردَه اوُ که گفتَه : به نوروز ، عيال ِ نو

اِيـ جُور اگر بِشَه خُ ، زَ هم پاش چُلاق نِی
تو پُندَری دلِ‌ش نِمَخَه لُکّ ِ تال ِ نو ؟!

يا پُندَری که سير نشدَه از تو گُه‌رِدَه
داغ ِ هوس به دل نِدَرَه از رجال ِ نو !؟

دَيفال اَندَو از بر ِ خود کِردَ ، راحَتَه
دوُرَه ولی – قبول کـُ – از اعتدال ِ نو

يَه مشت ِ چَرت و پَرتِ به‌هم‌بافتَه‌ن ، قديم
مَه قائلُ‌م ولی به حَروُم و حَلار ِ نو

دين ، دين ِ خُرّمَه ؛ نه مه از پيش ِ خود مَگُم
آزادی‌يَه وُ پيش‌رَوی ، تا مآل ِ نو

هرکه دِلِ‌ش مَخَه ، بِدَهَه وُ کُنَه . هَمی !
مالَه وُ اختيار ، دِ سِلک و رُوال ِ نو

يَکِ ولی اگر پی ِ زورگا بِشَه ، دِگَه
گُربَه مَخَه ، وُ دستَه‌ی قَپُّو ؛ جُوال ِ نو !

اِيـ دين ِ ما خُ روشَنَه : آزادی‌يَه وُ عشق
اوُ کُهنه دين ِ تو چه بُدَه ؟ هَه ؟ - وبال ِ نو !


شَيطُو مَگَه که ورخِزُم و ، خود رِ نَو کُنُم
تا کَی گُيُم که وانَنِشُندَه‌م نهال ِ نو

دَر ِ دِلُ‌م به پَهن کُنُم وا ؛ به‌در‌کُنُم
از قافيَه دِلُ‌مْ ، غم ِ کهنَه ، ملال ِ نو


ديدُم به باغ ِ گلشَنِمُو ، يَک ِ نصپ ِ شَوْ
يَه بُرّ ِ دختَر و زَ ، همَه اهل ِ حال ِ نو

پِندُشتُم اوَّلِ‌ش ، گُذَری وُ مسافرَن
وَر شهرِمُو گُمُو نِمَبُردُم مُجال ِ نو

ديدُم ولی ، همَه طُبَسی‌های ِ زِق بُدَن
صَد آفَّری ! طُبَس ِ جديد و خصال ِ نو !

در انتقال ِ کهنَه به نَو ، اصلِکار زَنَه
بَين ِ زنَه وُ دينِ نبی ، اِيـ جدال ِ نو

زَ مَتَّنَه که خود رِ وُ ما رِ خُلاص کُنَه
از شرّ ِ گند ِ دينِ مُبين ، با مقال ِ نو !

شاعر مگَه : اميدِ بِه از پيشْ‌خوردِيَه
ما هم همی مَگِم ؛ که اميدَه به فال ِ نو

امسال ، سال ِ راحتی از شرِّ دين بِشَه
بلکَم به عمرِ ، بوی ِ بِرِم از وصال ِ نو !!

فروردين ِ 1388